بررسی تکنیک های غیر تهاجمی و حداقل تهاجمی سفت کردن پوست - قسمت اول

بررسی تکنیک های غیر تهاجمی و حداقل تهاجمی سفت کردن پوست - قسمت اول


مقدمه

درمان­های کاهش چربی طی دهه گذشته به سرعت پیشرفت کرده ­اند که این تنها نیمی از داستان است. گاهی اوقات کاهش چربی به پوست اضافی منجر می ­شود، که می تواند برای بیماران مشکل ساز و نگران کننده باشد. به همین دلیل، با افزایش گرایش به تناسب اندام، روش­ های سفت کننده پوست در حال رشد است. در این مقاله، گزینه­ های تکنیک ­های غیرتهاجمی و حداقل تهاجمی برای سفت کردن پوست را مورد بررسی قرار می­ دهیم، که می­ تواند آخرین مرحله برای رسیدن به تناسب اندام باشد.

در سال ­های اخیر افزایش چشمگیری در تقاضا برای درما ن­های غیرتهاجمی سفت کردن پوست مشاهده شده است. سالهاست که استاندارد طلایی برای درمان سستی یا پوست اضافی با روش­ های درمانی مانند لیفت صورت، لیفت بازوها، لیفت گردن و ابدومینوپلاستی در حوزه جراحی ممکن بوده است. اگرچه نتایج چنین رویکردهایی چشمگیر است، اما با عوارض قابل توجهی مانند دوره نقاهت طولانی و هزینه زیاد همراه است.  این روش ­ها با از بین بردن پوست اضافی و کشیدن پوست باقیمانده بر روی همان ناحیه عمل می­ کنند که باعث استحکام پوست می گردد. با این حال، طی این عمل زیبایی کیفیت پوست تغییر نمی­ کند. با رفتن به سمت درمان­ های غیرتهاجمی برای پیشرفت­ در حوزه زیبایی شناختی، حرکتی منسجم به سمت توسعه و اجرای موفقیت­ آمیز فناوری­ هایی صورت گرفته است که می توانند بدون عوارض جانبی، اثرات سفت کردن پوست را در بر داشته باشند.

چرا سفت کردن پوست؟

روند پیری منجر به کاهش تجمع کلاژن و الاستین و همچنین شل شدن سپرهای فیبری می­ شود. این فاکتورها با هدف افزایش سستی پوست ترکیب می ­شوند. این امر به ویژه با اثرات پیری زودرس در چهره فرد ظاهر می ­شود. نوسانات زیاد در وزن و عوارض جانبی حاملگی منجر به افزایش سستی پوست در اطراف شکم ، ران و بازوها می ­شود. جراحات هورمونی با ایجاد سلولیت (فیبرودیسپلازی) در اطراف ران و باسن اثرات آن را بیشتر می ­کند.

در سال 1997، هایاشی و همکارانش یک مطالعه برجسته پیرامون تغییرات بافت شناسی مؤثر بر فیبرهای کلاژن در معرض دمای حدود 65 درجه سانتیگراد شرح دادند. (هایاشی و همکاران ، 1997). آن­ها دریافتند که گرما منجر به انقباض و دناتوراسیون و به دنبال آن سنتز دنوو،  بازسازی واحیا می شود. اخیراً این روند بیشتر مورد ارزیابی قرار گرفته است (لولیس و گلدبرگ ، 2012). حرارت در لایه ­های پوستی و زیرپوستی منجر به دناتوراسیون کلاژن و اختلال در سپرهای فیبری موجود در لایه زیر پوستی می شود. این روش متعاقباً منجر به نئوکلاژنز ، کوچک شدن فیبر و ضخیم شدن اپیدرم مجاور می­ شود. این فرایند به افزایش کلاژن، کاهش الاستین و کوتاه شدن سپرهای فیبر و در نهایت سفت شدن پوست منجر می ­شود (لولیس و گلدبرگ ، 2012). اگرچه نتایج این فرایندها به اندازه عمل جراحی قابل توجه نیست، اما  اثرات آن می ­تواند مؤثر باشد (لولیس و گلدبرگ ، 2012) این روش درمان با استقبال آن دسته از بیماران رو به رو است که به دنبال جایگزین روش غیرتهاجمی بدون جراحی همراه با کاهش عوارض جانبی هستند.

گزینه های درمانی ایده آل برای سفت کردن پوست چه می باشد؟

یک روش سفت کننده پوست بدون تهاجم یا حداقل تهاجم باید بتواند انرژی گرمایی را در لایه ­های پوستی و زیر پوستی پوست در منطقه موردنظر هدف قرار داده و سایر ساختارها را تحت تاثیر قرار ندهد. در طول دهه گذشته، تحقیقاتی در فناوری ­های مختلف انجام شده است که ادعا می ­کنند دقیقا چنین نتیجه مطلوبی را ارائه دهند. این بررسی با یک ارزیابی کوتاه از متون منتشر شده، روش ­های مختلف سفت کننده پوست را خلاصه می ­کند. رویکردهای غیرتهاجمی برای سفت شدن پوست می­ تواند به فناوری ­های التهابی و غیرالتهابی تقسیم شوند که علاوه بر این، توجه به این نکته ضروری است که همه روش ­ها برای آن مناسب نیستند. اکثر دستگاه ­های مبتنی بر انرژی، بر اثرات سفت کننده­ای برای پوست صورت، پیشانی و گونه ­ها متمرکز شده ­اند. تعداد معدودی از روش­ های درمان برای سفت کردن پوست برای سایر نواحی بدن از جمله گردن ، شکم ، بازوها و ران ها مزایای قابل توجهی دارند.

نمودار زیر دسته بندی کلی این روش ها را نشان می دهد. هر کدام از این روش ها در مقالات بعدی به طور جداگانه مورد بررسی قرار خواهند گرفت.

روش های غیرتهاجمی سفت کردن پوست