اثر اختلالات هورمونی برنتیجه لیزر حذف موهای زائد

اثر اختلالات هورمونی برنتیجه لیزر حذف موهای زائد


ادامه از قسمت دوم

قسمت سوم

تاثیرات هورمونی

چند عامل بالینی و هورمونی در مناطق حساس به آندروژن(فاز رشد مو) به شدت به نتیجه بخش بودن لیزر موهای زائد تاثیرگذار خواهد بود. این شرایط تعداد زیادی از افراد راشامل  می شود که پاسخ متغیر به درمان لیزر حذف موهای زائد را تجربه می­کنند. سندرم تخمدان پلی کیستیک(Polycystic ovarian syndrome)، اختلالات عملکرد تیروئید، آدرنال هایپرپلازی ­(Adrenal hyperplasias) و هایپرپرولاکتینمیا(Hyperprolactinemia) اختلالات هورمونی هستند که به دنبال لیزر موهای زائد بر رشد مجدد مو اثر می­گذارند. در بیمارانی که مشکوک به بیماری غدد درونریز هستند، باید تحقیقات مختلفی پیش از انجام درمان لیزر موهای زائد صورت پذیرد. برخی از زنان با هیرسوتیسم(رشد قابل توجه و غیر طبیعی موها در زنان) خفیف وعلائم ضعیف سمپتوم(Symptom) و هیپرآندروژنیسم(Hyperandrogenism) می توانند سطح آندروژن بالایی داشته باشند که مستلزم ارزیابی آزمایشگاهی هستند.

مطابق با دستورالعمل های مدیریت هیرسوتیسم برای بهینه سازی نتایج در بیماران با پاسخگویی ضعیف اقدامات زیر مفید است:

  • - درمان برخی هیرسوتیسم که با وجود گذشت شش ماه یا بیشتر از درمان آن با داروی ضد بارداری نتیجه مطلوب حاصل نشده است، درمان های دارویی بیشتر ضروری است.
  • - برای خانم هایی که برای دریافت پاسخ سریع از لیزر / اپیلاسیون نوری برای حذف موهای زائد علاقه بیشتری نشان می دهند، افزودن آنتروژن(Hntiandrogen) توجیه دارد.
  • - برای خانم های دارای هایپراندروژنمیا(Hyperandrogenemia) که لیزر حذف موهای زائد را انتخاب می­ کنند، افزودن کرم افلوریتین(Eflornithine) در طول درمان از دلایل شروع درمان دارویی هیرسوتیسم است.

 

می توان به صورت آزمایشی حداقل 6 ماه قبل از تغییر در نوع و مقدار داروی مصرفی یا اضافه کردن دارو، به حداقل رساندن رشد مجدد مو با لیزر را بررسی کرد.  درمان هم زمان هورمون در مواردی از هایپراندروژثن (Hyperandrogenism) پوستی ممکن است برکاهش نتایج ضعیف فرایند لیزر تاثیر بگذارد. استفاده از راهبردهای مبتنی بر شواهد، برای بهبود هیرسوتیسم(Hirsutism) و درمان اختلال زمینه ای برای زنان مبتلا به هیرسوتیسم ضروری است. جلوگیری از تأثیر آندروژن پوستی باعث عدم تعادل هورمونی برای رسیدن به توقف آندروژن محیطی می شود. این عمل، در طول فرایند لیزر موهای زائد، منجربه نتیجه بهینه خواهد شد. داروهای ضد بارداری خوراکی باعث جلوگیری از تولید هورمون لوتئین (Luteinizing) و هورمون تحریک کننده فولیکول می شوند که منجر به کاهش تولید آندروژن تخمدان و کاهش آندروژن آدرنال می شود. پروژستئین­ های(Progestins) آندروژنی ضعیف مورد ترجیح است به دلیل اینکه باعث ناسازگاری آنتاژونیسم(5α-reductase) و گیرنده آندروژن می شوند. حساس کننده انسولین مانند متفورمین(Metformin) به طور قابل توجهی مقاومت به انسولین را کاهش می دهد. بیماران مبتلا به مشکلات هورمونی، پاسخ های متغیری در مورد لیزر موهای زائد دارند و برای درمان نیاز به تعداد جلسات بیشتری نسبت به بیماران با سطح هورمون طبیعی وجود دارد. دوز مصرفی اسپیرونولاکتون(spironolactone) در هیرسوتیسم روزانه 100 تا 200 میلی گرم است. این دارو فقط در 10 روز اول دوره قاعدگی قابل استفاده است (دوز 50 یا 100 میلی گرم) و بهترین ترکیب با قرص ضدبارداری یا قرص ضدبارداری ترکیبی (سیپروترون استات و اتیلین استرادیول) در دوز کم قابل استفاده است.

 گاهی اوقات در درمان هیرسوتیسم، فیناستراید با دوز 1 میلی گرم استفاده می شود. متفورمین(Metformin) و سایر حساس کننده های انسولین در کاهش هیرسوتیسم در مقایسه با آنتروژن ها(antiandrogens) اثر کمتری دارند. متفورمین در ایجاد تخمک گذاری در بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک موثر است.

در صورت عدم موفقیت در بیماران هایپرندروژن شدید آنالوگهای GnRH ممکن است اثر بخش باشند. آنها باعث جلوگیری ترشح هورمون لوتئین کننده و سنتز آندروژن تخمدان می شوند.

هایپرپرولاکتینمی(Hyperprolactinemia)

هایپرپرولاکتینمی یک بیماری نسبتا شایع که می تواند منجربه اختلالات عادات ماهانه و ناباروری در خانم ها و اختلالات جنسی در مردان شود. در دوران بارداری افزایش در سطح پرولاکتین وجود دارد. هایپرپرولاکتینمی دارای خاصیت تحریک کننده ملانوسیت است. تمام درمان های نوری برای مواردی که کمبود هایپرپرولاکتینمی ناشی از بارداری یا سندرم آمنوره گالاکتوره(amenorrhea galactorrhea) هستند برای کاهش مو مؤثر نیستند، زیرا باعث بهبود هورمون تحریک کننده ملانوسیت در سلول های بنیادی مو می شود. با توجه به مطالعات انجام شده، هایپرپرولاکتینمی عامل بسیار مهمی در پاسخ ضعیف به لیزر حذف موهای زائد است. برخلاف اینکه فرد در حال درمان با دارو است، نتیجه کاهش موهای زائد با لیزر ضعیف است. این افراد طبق تجربه نویسنده (اطلاعات منتشر نشده) دارای سطح پرولاکتین(prolactin) بین 30 تا 90 (dl/nm) هستند و برای هرگونه روش لیزر موهای زائد (سنتی یا پیشرفته) به مواد مقاوم هستند. شواهد قوی برای پاسخ ضعیف به لیزر حذف موهای زائد در بیماری تخمدان پلی کیستیک وجود دارد. حالت هایپرپرولاکتینمی اغلب با سندرم تخمدان پلی کیستیک همراه است. مطالعات خاص در مورد پاسخ لیزر در حالت هایپرپرولاکتینمی لازم است. حالت هایپرپرولاکتینمی باعث تنظیم مجدد هورمون تحریک کننده ملانوسیت ، تأثیر مجدد سلول های بنیادی پیش ساز در غلاف مو(bulb) و برآمدگی موها(bulge) شده و ممکن است باعث پاسخ ضعیف به لیزر موها شود. هیرسوتیسم هایپرپرولاکتینمی معمولاً درجه پایین هستند و موهای ترمینال به جای ضخیم و تیره حالت نازک و بلند دارند. کروموفور پایین ممکن است دلیل دیگری برای پاسخ ضعیف به این شرایط باشد.

 

تناقض پرمویی بعد از لیزر موهای زائد

درمان با لیزر به عنوان عامل تناقض در افزایش رشد موها شناخته شده است. حتی اگر فولیکول های مو از بین بروند، این احتمال وجود دارد که فولیکول های موهای ظریف باقی بمانند و به طور مستمر با وجود بیش از حد آندروژن، به موهای رنگی ترمینال(ضخیم) تبدیل شوند. این مسئله  بیان می کند که چرا بسیاری از خانم ها بعد از لیزر موهای زائد، رشد مجدد مو را تجربه می کنند. تناقض پرمویی با انواع لیزر درمانی با انرژی پایین مشاهده می شود. تناقض پرمویی در افرادی که پوست تیره دارند نیز قابل مشاهده است. چانه و گردن نواحی رایج برای تناقض پرمویی هستند که تقریباً در 10-6 ٪ موارد لیزر موهای زائد گزارش شده است. گرمایش حجمی یکنواخت با نسبت گرمایی خاص ممکن است باعث از بین رفتن برآمدگی مو(bluge) شود. برآمدگی مو باعث می شود تا سلول های بنیادی پیش ساز باعث رشد مجدد مو تحت هورمون اضافی شوند. گرمای انباشته و پایدار باعث آسیب جبران ناپذیر عوامل تنظیم کننده بیولوژیکی فولیکول مو (سلول های بنیادی و غیره) می شود. تناقض پرمویی با جلسات بعدی با انرژی بالا و مدت زمان پالس کوتاه، افزایش سرما و انباشت پالس ها درمان می شود.